U podstaw książki Edwarda Brooke-Hitchinga leży tytaniczna praca, jaką autor wykonał, zbierając dziesiątki wiekowych map, przeglądając całe stosy starych książek i relacji z podróży oraz dokumentów sprzed kilku wieków. W połączeniu z imponującą wiedzą o geografii i nawigacji, powstał „Atlas lądów niebyłych”, katalogujący wszelkie krainy, wyspy, państwa, miasta, morza czy pasma górskie, które istniały tylko na papierze.
Rodziły się zaś najczęściej w wyobraźni swoich „odkrywców”, którym albo coś się przewidziało, albo coś pomyliło, albo uwierzyli relacjom nieznajomego, albo po prostu perfidnie kłamali, czy to by ubarwić swoje książki i życiorysy, czy dla korzyści finansowych. Na przykład Gregor McGregor wmówił wielu ludziom, że reprezentuje bogate państwo Poyais, sprzedawał im akty z nadaniem ziemi i tym podobne, a następnie wyprawił w podróż do Ameryki Południowej, gdzie większość z nich umarła, bo żadnego Poyais nie było, tylko bagna i głód.
Jest więc „Atlas…” przede wszystkim historią kłamstw, jakie ludzkość sobie wmawiała, które zaczynały się od jednej relacji, jednej mapy, a następnie przez wieki były powielane. Powszechnie znany jest mit o pochłoniętej przez fale Atlantydzie czy złotym El Dorado, Brooke-Hitching zebrał dodatkowo wiele, wiele innych przykładów, w tym choćby o zatopionym mieście Wineta, które miało znajdować się gdzieś na Bałtyku.
My, współcześni nie możemy jednak podśmiewać się z naszych przodków. Jeszcze do roku 2012 na mapach Morza Koralowego widniała nieistniejąca wyspa Sandy. Stany Zjednoczone i Meksyk z kolei spierają się o Bermejyę, czyli maleńką wyspę w Zatoce Meksykańskiej, której istnienie mogłoby namieszać w podziale terenów roponośnych. Wedle teorii spiskowych, wspieranych przez meksykańskich senatorów, wyspy nie ma, ponieważ CIA zmiotło ją z powierzchni bombą atomową.
Cóż, wciąż lubimy wmawiać sobie różne rzeczy.